Pauze / This site has moved

This old weblog, which I wrote as one of the first bloggers in the Netherlands, is now defunct. It's dead Jim! All of my fresh new musings and underground art have been moved to my brand new site:

www.jiroghianni.com 

there you can enjoy free comics and purchase some great zines and get lots of updates about what is happening in art all around me.

---

Deze weblog, die ik bij hield sinds 1999, gaat op permanente pauze. De komende tijd wordt alle inhoud geleidelijk aan gewist. Dus lees het nog even na nu het nog kan.

Updates over mijn activisme en kunstbezigheden, zijn alleen nog op mijn reguliere site via de nieuws pagina te lezen.

Queer Dadaïsme

Afgelopen zaterdag mocht ik in verband met het Female Masculinities seminar een performance houden voor voornamelijk academisch geïnteresseerden. Normaal zijn mijn performances louter ludiek omdat ik vooral optreed in kraakpanden of op andere plekken waar een duidelijke en eenduidige activistische boodschap nodig is. Maar eigenlijk... zou ik liever meer Laurie Anderson achtige dingen doen. Meer poezie, meer ambiguïteit, meer dissociatie. En voor dit publiek kon dat.
Bijgaand treft u de foto's van mijn dadaïstische uitspatting, inclusief banaan, opblaaspop en Queer Theory tekst. Ikzelf had mijzelf in nerdy lerarenoutfit gehesen en droeg teksten voor zoals deze:
"You know, for every dollar a man makes, a woman makes 63 cents. Now, fifty years ago that was 62 cents. So, with that kind of luck, it'll be the year 3,888 before women make one buck."
En deze:
"Ladies and gentlemen, and others...: what you are observing here are magnified examples or facsimiles of human sperm.
Generation after generation of these tiny creatures have sacrificed themselves in their persistent, often futile, attempt to transport the basic male genetic code. But where is this information coming from? They have no eyes. No ears.
Yet some of them already know that they will be bald.
Over half of them will end up as women.
Four hundred million living creatures, all knowing precisely the same thing - carbon copies of each other in a Kamikaze race against the clock.
Some of you may be surprised to learn that if a sperm were the size of a salmon it would be swimming its seven-inch journey at 500 miles per hour.
If a sperm were the size of a whale, however, it would be traveling at 15,000 miles per hour, or Mach 20. Now imagine, if you will, four hundred million blind and desperate sperm whales departing from the Pacific coast of North America swimming at 15,000 mph and arriving in Japanese coastal waters in just under 45 minutes.
How would they be received?..."
Aan het eind van mijn 'lezing' trok ik de opblaas-leerlinge een superheldenmaskertje aan en een kleine cape en liet haar door het luchtruim vliegen. Ik vraag me af of het publiek begreep dat ik hiermee de geseksualiseerde blonde vrouw tot superheldin wilde verheffen.
Hm... Ik denk het niet.
Maar we geven niet op.



"Have a good time" by The Brand New Heavies

Leven tussen grenzen

De documentaire "Leven tussen grenzen" gemaakt door Maja Mirkovic & Tomas Parinussa is (ondanks de wat tenenkrommende titel) goed. Boven verwachting goed.
Dit documentair portret over Fergus (een transman) en mijzelf (een transgender) is zeer genuanceerd. Het zit goed in elkaar en is beurtelings ontroerend, amusant, diepgravend en verrassend.
Ik heb er van harte mijn fiat aan gegeven. Maja en Thomas hebben werkelijk goed begrepen waar voor mij (en Fergus) de essentie zit in het hele gender onderzoekings proces en zij hebben ontzettend goed onze meest typerende uitspraken tegenover elkaar kunnen zetten waardoor onze overeenkomsten en verschillen goed tot uitdrukking komen. De film maakt vooral duidelijk waar het VU ziekenhuis de fout in gaat. Het opleggen van een standaard, aan mensen die hun persoonlijke gender proberen vorm te geven, werkt averechts.
De komende tijd zullen de twee jonge filmmakers proberen dit werk op zoveel mogelijk filmfestivals te laten vertonen. Een engels ondertitelde versie is in de maak.
Een aantal van u is te zien in de film omdat er ook opnames tussen zitten van feesten in De Peper en het Testo Theekransje bij mij thuis. Dus: houdt de release in de gaten.
Dit is de eerste nederlandse produktie die een gekleurd beeld geeft van de verscheidenheid binnen transgenderisme. De film zou verplichte kost moeten zijn voor mensen in het hulpverlenende circuit en voor íeder ander die interesse heeft in variatie en dat wat afwijkt van 't bekende.

"I think I need a new heart" by The Magnetic Fields

Brixton III

Vanavond tijdens de uitzending van Radio Noodles zal ik kort stilstaan bij de dood van Brixton en de tragiek ervan.
Ik zal ook speciaal voor haar een nummer draaien.
Ik ben in de rouw om iets dat al meer dan anderhalf jaar geleden gebeurd is. Dat is zo surrealistisch. Het is ontstellend. En het baart me zorgen: als queer mensen zó dungezaaid zijn en zó ver van elkaar wonen, is het lastig te weten wat er met hen gebeurt.
Ik heb wel contacten met heel veel transgender- en queer gemeenschappen in deze wereld, maar meestal ken ik van die gemeenschappen maar 1 individu. Dat zijn vaak de sleutelfiguren. Als die verdwijnen, worden we ruw uitelkaar gescheurd.
En de Dood is wel de ruwste scheuring.

"Pagan Poetry" by Björk

Brixton II

Anekdoten ter nagedachtenis aan Brixton Brady †

- - -

"Jij zou een hele democratische regisseur kunnen worden" zei Brixton.
"Nou" zei ik "ik ben helemaal niet goed in films maken... Eigenlijk kan ik niets heel goed. Ik kan bijna alles, maar al dat alles kan ik maar een beetje."
"Dat is toch goed?"
"Helemaal niet..! Ik denk eigenlijk... sommige mensen die kunnen maar 1 ding en dat kunnen ze dan heel goed. Die hebben veel makkelijker succes. Het maakt niet eens uit wát je dan kunt denk ik."
"Hm.... Nee. Ik kan je een voorbeeld geven van een compleet waardeloos talent! " zei Brixton lachend, schalks kijkend.
"Oh? Dat kan ik me niet voorstellen..."
"Nee? Echt niet? Denk je dat je met elk talent kan slagen?
"Ja!" zei ik vol overtuiging.
"Nou..." zei Brixton "Let op: ik heb zelf een volkomen uniek en volkomen nutteloos talent. Ik ben soms stylist voor modezaken en er is 1 ontwerper die vooral werkte in de jaren 40 in Engeland. Hij was zelf half chinees en een echte haute couture specialist. Hij ontwierp vooral mantelpakken voor gegoede dames en hij maakt deze ook zelf. Voordat hij deze kleding verkocht, sloeg hij deze op in zijn depot. Bij dat depot moet iets rondgewaard hebben, een vreemd stofje of misschien behandelde hij het textiel met een vreemde mix. Want ik bezit het onfeilbare talent om zijn kleding op geur te herkennen. Ik heb het nooit mis. Het is altijd raak. Ook nu na 60 jaar nog."
Ik was sprakeloos "Ja, je hebt wel gelijk denk ik" en er verscheen een diepe rimpel in mijn voorhoofd.
"Ja!" lachte Brixton "bedenk dáár maar eens een toepassing voor!"

- - -

Brixton en ik zitten te kijken naar de film "100% woman" over de transseksuele mountainbiker Michelle Dumaresq die veel protesten van andere vrouwen te verduren krijgt tijdens kampioenschappen. Het is een goede documentaire en we kijken geboeid.
Op een gegeven moment komt Missy "Missile" Giove in beeld. Zij is de enige lesbische rijdster en een zeer knappe verschijning. Men vraagt haar wat ze van een transseksuele vrouw in de race vindt en of die niet een te groot voordeel heeft, fysiek gesproken. Ze lacht en zegt dat dit onzin is, gebaseerd op vooroordelen en "I love her to bits, but in the race I'm gonna kick her ass". De hele zaal lacht en zwijmelt.
En Brixton verzucht "Oh my god... This is bicyle porn..."
Ik schiet in de lach.

- - -

"Zo... dus jij kent Del LaGrace Volcano heel goed?"
"Ja" zegt Brixton "we zien elkaar bijna elke dag."
"Hoe heb je hem ontmoet?"
"Via een expositie van een kunstenaar die ik erg bewonder... Hans heet 'ie."
"Oh... wacht..." zeg ik "zit die niet toevallig ook in Venus Boyz?"
"Ja! En ik zit er ook in!"
"Echt waar?? Maar waar in de film dan?"
"Eh..." zegt Brixton "Ik geloof dat je alleen maar heel kort mijn rug ziet en ik ben Hans aan het opmaken en dan zeg ik geloof ik iets doms, over wc-papier ofzo..."
Ik lach. Dat is Brixton weer. Zo bescheiden, grappig en soms onhandig. Maar ondertussen heeft ze het ene spannende verhaal na het andere.
Zo vervolgt ze "nadat ik Del leerde kennen, klikte het zo goed tussen ons dat ik een soort van assistent van hem ben geworden. En voor bepaalde zaken (ik kan hier niet zeggen welke - Joli) heb ik geleerd zijn handtekening precies na te kunnen maken. Ik moest van hem weken erop oefenen!"
Ik werd er wild enthousiast van, wat een gaaf verhaal!
Later die week kreeg ik een grappige ingeving. Ik kocht "The Drag King Book" en ik vroeg Brixton of zij het voor mij wilde signeren... met de handtekening van Del LaGrace Volcano. Ze twijfelde maar heeft het toch gedaan.
Dat is nu dus het laatste dat ik hier nog van haar heb. Het enige tastbare.
Een handtekening met een andere naam in een boek ergens in een doos in het donker.

"Every Day is like Sundays" by Morrissey

Brixton

Dit jaar zou ik voor het eerst naar Transfabulous gaan en dat zou ik gaan doen omdat ik Brixton weer wilde zien. Maar bij een zoektocht net naar haar op internet stuitte ik op een verschrikkelijk bericht.
"On Monday 18 September 2006, our dearest friend Brixton Brady was killed by a Lorry here in London whilst going to work on her bicycle."
"...Brixton was a queer anarchist with a strong sense of justice. Brixton was a rolling stone. She rode a vintage motorcycle from Germany to London wearing white silk pyjamas and a pair of goggles. Brixton was a frequent flyer. She wore a dress made of balloons.
To be with Brixton Brady was to enter another, much more magical world than our own. Clothes were put together so they could become friends. Action Men grew wings, food was mostly sweet and tea was always served in exquisite cups and saucers. Things were beautiful..."
Godverdomme. De dood kan te banaal zijn.
Ik heb maar een week intensief met haar opgetrokken in 2005 in Hamburg op een filmfestival waar we allebei te gast waren, maar ze heeft zoveel bij me losgemaakt en me over zoveel dingen laten nadenken die me nu nog steeds bezighouden. Mijn probleem dat ik nu meer tijd besteedt aan werk dan aan kunst; het feit dat ik net als zij rare nutteloze talenten heb; het feit dat ik met haar zou gaan samenwerken; ons "Christmas Scheme" waar we plannetjes over smeedden; het feit dat ze zei "ik geloof totaal niet in gender, volgens mij bestaat het helemaal niet" en... het feit dat we absoluut elkaar weer zouden gaan zien. Het is nooit gebeurd.
Brixton? Waar ben je nu?
Hoe is het daar? Ik wil je zien!
Ik lees nu al je emails uit 2005 en 2006 nog na, opnieuw, steeds opnieuw. Ik lach bij wat je zegt. Je was zo heerlijk. En we zouden elkaar in april weer zien, maar ik had geen geld meer over want ik moest naar Japan en jij zei dat ik dat dan maar moest doen, want we zouden elkaar nog wel zien. En toen was het te laat. Ik heb je toen nog eenmaal gemaild maar kreeg geen antwoord... Ik heb begrepen dat je lichaam nu in Nieuw Zeeland ligt. Ik zal erheen gaan, al is het het laatste dat ik doe.
Ik kan het niet geloven: ik wilde dit jaar naar transfabulous gaan om jou te zien. En nu ben je dood :-(
Ik kan het niet geloven. Zo'n onvervulde belofte.
Ik denk dat ik wel nooit meer iemand zal ontmoeten bij wie ik me zo comfortabel en geinspireerd zal voelen als bij jou.

Foto: Ik, Brixton en regisseur Ingo bij de Lesbisch Schwuele Filmtage Hamburg 2005.


we are made to bleed
and scab and heal and bleed again
and turn every scar into a joke
we are made to fight
and fuck and talk and fight again
and sit around and laugh until we choke
sit around and laugh until we choke "Buildings And Bridges" Ani DiFranco

"I'm really a drag queen" - Brixton Brady 2006.

"Buildings And Bridges" by Ani DiFranco

Transgender Babyshower

Afgelopen zondag was een bijzondere dag.
Ik denk dat dit de dag was van 's werelds eerste Transgender Babyshower ooit, bij mij thuis. Ik had een tafel ingericht met hapjes en drankjes met het bord "Hormonenbar" erboven, links daarvan had ik een mixer neergezet met het bordje "GenderBlender" en ik had de teksten van geboorteslingers gemanipuleerd tot "Hoera, Geen meisje!" en "Hoera, Geen jongen!". Er zijn veel leuke mensen gekomen. Drie daarvan voerden zelfs spontaan een regressie toneelstukje op en hebben mij later ingewijd tot Zuster in de Orde van het Eeuwige Ongenoegen.
Voor mij was het hoogtepunt van de avond mijn eigen performance waarbij ik, onder de welluidende klanken van Tchaikovsky's "Sugerplum Fairy", als een goocheme goochelaar de testim-tubes uit de apotheekdoos toverde en mij na een korte striptease ermee insmeerde, onder het oog van iedereen die ik in de toekomst hoop te blijven zien.
Ik ben er zelf nog een beetje beduusd en emotioneel van en heb na vertrek van de laatste gasten nog zeker anderhalf uur door mijn huis lopen ijsberen, maar ik ben ook blij. Blij dat ik dit begin van mijn genderreis mocht delen met de aanwezigen.



Foto's door Jeroen.
"Beauty" by Ladytron

R Eject

Ik ben er niet nee.
Want ik sta helendal en wel degelijk te exposeren tijdens het leukste schaduwfestival van Nederland (in de schaduw van het International Rotterdams Filmfestival): R Eject.
Gisteren al geopend (niet officieel want 'daar doen wij niet aan').
Dit vindt plaats in het voormalige Ter Meulen warenhuis (een bekend begrip voor weemoedige Rotterdammers).
Je kunt bij dit laagdrempelige gebeuren een maaltijd bestellen en al etende naar de experimentele filmpjes kijken, vandaag is er zelfs een transgender film programma dat op 3 februari wordt vervolgd met de prachtige documentaire "La Persona De Leo N".
Er is een bar, de toegang inclusief een 3-gangen menu kost 7,50, als je alleen film wilt zien kost dat 2,50. Da's geen geld voor een avondje uit!
Ik ben er niet alle dagen, doch zeker wel op de volgende data: Vr 27 januari, Do 2 februari en Vr 3 februari en Za 4 februari.
Het festival speelt zich af in de kelder van dit grote pand aan het Binnenwegplein tegenover boekengigant Donner - je komt er binnen via de oude Radio Modern deur (dus niet via de hoofdingang).

Behalve een sculptuur doen er ook 3 van mijn filmpjes mee in het programma maar ik weet zelf niet wanneer - dat is namenlijk afhankelijk van de sfeer in het publiek en hoe de 'Cinema Jockey' die inschat (!).
Dagelijks programma te vinden in rechter menu hier. Mijn computer sculptuur (hier onderaan):
En browse eens rustig rond voor de gezelligheid:www.roodkapje.org

De Effen Revolutie

Graffiti kan mooi zijn. Het is in ieder geval te prefereren boven de doorgaans grijze randen van de Betuwelijn of het doodse van een Vinex wijk. Helaas verworden de meeste graffiti plekken echter tot een kakafonie van schreeuwerige eenheidsworst kolkend in een allesverzengende brei die meer op erwtensoep lijkt dan een kleurrijk statement.
Waarom moet graffiti altijd gekrabbel zijn? Of een kreet? Waarom is er niet 1 anarchist die gewoon eens een muurtje in een fijne effen kleur schildert? Grote oppervlakken in primaire matte effen kleuren zijn veel sprekender, stijlvoller en rustgevender. Dit idee kwam bij mij op toen ik in Kopenhagen rondliep:

Daar zijn de huizen niet zo heel bijzonder maar het feit dat elk individueel gebouw een eigen kleurtje heeft maakt het uiterlijk beslist apetijtelijk.
Bovendien... vraag ik me af: zóu het wel als graffiti beschouwd worden als je op een nacht besluit die lelijke grijze muur van de school vlakbij je over te schilderen met diep aquamarijn? Ik denk dat de kans groot is dat men er denkt dat het zo hoort. Op deze manier kunnen we de wereld gestaag omtoveren tot een uitgekiende en smaakvolle compositie.
De effen-kleuren-revolutie is aan ons! Wij kunnen de Erasmusbrug Yves Klein blauw schilderen en de dragende draden scharlaken rood!
Of zoek het eens dichter bij huis. Bij je buren kun je, nadat je er je werk hebt gedaan, een anoniem briefje ophangen met de mededeling "mevrouw, uw grenen schutting was te lelijk. Echt, daar moest iets aan gebeuren..."

"I Fought The Law" by The Clash

Joli(e)s praatje

Joli(e) is weer eens op pad, dus komt en geniet en zet het in uw agenda:
Deze week Dinsdag 15 februari
in politiek cultureel centrum ACU, gelegen aan de Voorstraat 71 in de binnenstad van Utrecht.
Feministisch café: Feminisme in de kunst
"Feministische kunstenaars komen vanavond hun kunst laten zien en vertellen over het feministische of politieke aspekt er van.
Wat drijft hen om politieke kunst te maken? Wat is feministische kunst?
Wat willen ze precies uitdragen? En lukt dat eigenlijk ook?
Is kunst een goeie vorm van aktivisme?
Een multi-media kunstenaar (Joli(e)), en een beeldend kunstenares zullen hun antwoorden geven op deze vragen en in discussie gaan met het publiek."
Aanvang: 20:00 uur
Prijs: GRATIS

Geen smoesjes, allemaal komen!!

...

Hellepiealweerindestress!

Ohneehetisweerzoverenmijnhaarzitnognieteensgoed!
Elkjaarweerdenkikdathetnogwelevenduurt maarneehoordankomthetweer endanmoetikweer; weerdieellenlangerijeninenindekounogwel zonderchocolademelkdingesspullen metdaarbijhetrisicozonderkaartjetemoetenvertrekken dooraldievervelendemensendienognieteensweten hoederegisseurshetenmaarwelindezelfderijstaanalsik enaldienareamsterdammersdieopjammertoonklagendnaarmekaarloeien omdathetnietinhunstadisgatverstelletjeegocentrischemalloten. Vorigjaardachtikdathetwelloszoulopenduskwamikpasom8uurindeochtendaan
maartoenstonderaleenrijdiezelfsomdehoekvandeschouwburgheenliep! Inhetverledenbehaalderesultatenbiedengeengarantievoordetoekomst.
Hetisergmaarikmoeterwelheenhetzuigtmenaarbinnen ikkangeenjaarzonderHETfestivalderfestivalsmetdeobscurefilms. Filmsdieonontbeerlijkzijninhetzelfverwerkelijkingsproces
ennuzitmijnhaarnogsteedsnietgoedhetiserg. Enikbenmaarzenuwachtigerenzenuwachtigerhethoudtnietop. Ikbennognietklaarmetuitkiezenopwelkedagenikzalgaan
enikhebnognieteenseenprogrammagidswatmoetiknou?

Beleef de paniek op het 34e International Film Festival Rotterdam of online.

...

Cultuur

In Amerika is iets vreemds aan de hand. Nu is dat misschien geen nieuws. Maar toch.
Homoscenes over de gehele wereld nemen in veel cultuuruitingen een voorbeeld aan de Amerikaanse. Het lijkt me overduidelijk dat de Abba-verafgoding niet iets is dat apart in elk werelddeel onafhankelijk van elkaar steeds weer herontdekt wordt maar gewoonweg doorgegeven wordt van 'bear' naar 'twinkie' (amerikaanse termen). En Priscilla Queen Of The Desert is geen film die al te gemakkelijk naar de uithoeken van India zal raken, toch kent de roze scene haar daar.
Dat er ook grote internationale verschillen zijn, moest ik concluderen uit een bericht dat ik vandaag las.
Kort samengevat komt 't hierop neer: burgemeester Gavin Newsom van San Francisco gaat scheiden van zijn charmante vrouw en dat heeft nogal wat opwinding veroorzaakt. Links en rechts wordt er vooral gehamerd op de "virtues of commitment". Dit wordt onder andere duidelijk uit een brief van een homoman aan Newsom: "As a public official you had a responsibility to uphold the ideals that you purported to stand for, and you failed. You made your political career, at least somewhat, on the basis of the strength of your marriage. Now you are divorced. You have let down your constituents in your failure to maintain your own marriage. Your political career is now over. You should RESIGN your office and NEVER pursue a political career ever again."
Ik vind dat werkelijk verwijten van onvoorstelbare proporties. Of ben ik soms gek?
Opvallend genoeg zijn het vooral de homosuele en sappho-geörienteerde medemensen die Newsom aan de schandpaal nagelen.
Overigens is 't wel realistisch op te merken dat Newsoms scheiding een negatief discussiepunt op zou kunnen leveren binnen het debat van het nog te legaliseren homohuwelijk in de VS. Zo zou er gezegd kunnen worden "Gavin Newsom presided over more than 4,000 same-sex weddings early last year, but he couldn't keep his own together." Zijn scheiding zou aantonen hoe weinig waarde de Californiers eigenlijk aan het instituut Huwelijk hechten en waarom zou je nog iets legaliseren dat kennelijk niet voor eeuwig is? Ik zou dat echter al snel als een vuile discussietruc zien van de christenen en het niet Newsom zelf aanrekenen. Hij heeft potverdomme als individu toch zeker het recht te scheiden? Wat krijgen we nou?
Al met al zat ik met mijn oren te klapperen, met mijn oogleden te wuiven, met mijn tandjes te knarsen en met mijn tenen te krommen bij het lezen van dit alles. In Nederland ligt niemand er wakker van als mensen de besslissing nemen hun huwelijk te ontbinden; het wordt eerder als iets gezonds en eerlijks beschouwd. Ook is het persoonlijk leven van een politicus nou niet bepaald een blauwdruk voor zijn/haar toerekeningsvatbaarheid en/of beleid. Hoop ik althans.
En ach... kijk nu eens wat ik hier aantref. Wat een rampzalig geween. Alleen al de phrase "how our picture-perfect family was torn apart (!) by our sons revelation" is iets dat in Nederland toch hopelijk niet meer voor zal komen in voorlichtingsmateriaal.
En ze bedoelen het zo goed.

...

Hinderen

In een hernieuwde poging zo weinig mogelijk lezers over te houden, toon ik hier een bewijs voor 1 van mijn stellingen: kinderen hinderen.
Het bewijs daarvoor was vandaag in de Volkskrant te lezen onder de kop "Aantal armen met baan neemt fors toe"
Met een beetje uitleg worden daarin 'Amerikaanse toestanden' beschreven:
"...In Nederland is een onderklasse van 'werkende armen' ontstaan. Het aantal huishoudens met een baan dat langdurig een inkomen rond het minimum heeft, is sinds 1990 verdubbeld tot 250 duizend. Het betreft vooral zelfstandigen (met kinderen), allochtonen (met kinderen) en alleenstaande vrouwen met kinderen..."
De Volkskrant voegt daar nog de volgende opvallende paragraaf aan toe "Ook gescheiden vrouwen (met kinderen) lopen het risico arm te blijven, ondanks een baan. Kinderloze paren zijn bijna nooit werkend arm, net zo min als (kinderloze) weduwen, weduwnaars, ouderen en gescheiden mannen."
Ziet u nou wel?
Als je niet onder de armoedegrens wilt leven en nog 'n beetje ademen wilt, kun je beter geen koters werpen.
Tenzij je ze wegwerpt natuurlijk.

...

Grrr

Kennelijk zijn de meeste mensen die dit weblog lezen bang voor functioneel bloot, want er werd nauwelijks gereageerd op de feminisme-entry van 5 januari. Ik zal 't nu even duidelijk zeggen: preutse mensen kunnen maar beter meteen opdonderen.
Zo, hebben we dat ook weer gehad.
Nu de kou uit de lucht is schakel ik weer over naar de orde van de dag. Ik wil even de geruchten uit de wereld helpen als zou ik een vriendelijke dierenliefhebber zijn met een warme inborst. Die berichten zijn totaal uit de lucht gegrepen. Ik ben niet aardig. Ik ontken alles.

...

Piraat in zicht

Deze middag ging ik de deur uit om Piraat (zie gisteren) te zoeken. Ik keek onder alle auto's. Niets. De wind blies mijn opgeschoren hoofd mijn jas in. Ik speurde alle struiken af en toen ik op mijn knieën voor een kliko lag kwam daar ineens Piraat doodleuk langs me heen lopen. Polshoogte nemen. Hij (zij?) zag er goed uit. Zijn pootje bewoog normaal. Alleen had hij nog steeds 1 oog, maar dat was toch ook niet nieuw meer. Hij leek ineens niet meer op een verdwaalde kat. Hij heeft wel een vreemd pluimpje aan zijn staart. Ongeveer een half uur lang heb ik nog geprobeerd hem naar mijn huis te krijgen (lokken met vis, in een doos duwen) maar hij wilde echt niet en 'em in zijn nekvel pakken durfde ik niet aan vanwege mijn onervarenheid en allerlei tegenstrijdige berichten op internet. Piraat is ontzettend tam. Hij zwerft nu rond mijn flat heen. Is dat een teken dat hij in de buurt woont?
Zojuist liep ik weer eens naar beneden omdat ik een foto van hem wilde maken. Ik zag hem niet. Maar ineens kwam hij van heel ver af op me af rennen. Heel romantisch. Poseren deed 'ie niet en hij wilde ook niet mee naar binnen maar geaaid worden wilde hij wel. Mijn handen zitten nu vol exceem maar het is het waard geweest:

Arm beest!

Vanochtend werd ik niet wakker van de gebruikelijke heipalenherrie maar van een hevig gemiauw. Ik woon 3-hoog en geloof niet in vliegende katten dus moest 't beest op mijn galerij staan. Slaapdronken struikelde ik mijn slaapgat uit op weg naar de voordeur. Ik deed die open en zag toen drie dingen tegelijk: een verschrikt naar achteren vallende kat met 1 oog die op mijn welkomstmat gekotst had. 't Arme dier keek me beschaamd aan. Ik keek verbaasd van 't verminkte beestje naar het perfect ronde kwakje kots op mijn mat en nam aan dat de twee elkaar goed gekend hadden.
'Dat is vast van jou he?' De kat strompelde wat heen en weer en keek me miauwend aan, toen zag ik ook dat zijn linkerachterpoot misvormd was en hij er wel op liep maar flink uit evenwicht. 'Hoe kom jij in godsnaam hier terecht?' Het dier was bang dus liet ik het voor mijn deur zitten; hij wilde niet binnenkomen.
In mijn keuken vulde ik een schaaltje met water, zette dat op de galerij neer en deed de deur zachtjes dicht. Vanachter mijn huismerk-luxaflex bespiedde ik het beest dat we nu voorlopig maar 'Piraat' zullen noemen. Hoe kwam hij zo verminkt? Was hij van iemand op deze verdieping? Waarom heb ik 'em niet eerder gezien? Zijn oog was lang geleden dichtgegroeid dat was wel duidelijk.
Piraat dronk niet uit het bakje dus besloot ik vis klaar te maken en dat neer te zetten. Ik had ooit in een documentaire gezien dat je katten en honden nooit blikvoedsel moet geven dat het etiket 'kattenvoer' of 'hondenvoer' draagt. Blikvoedsel dat zogenaamd voor huisdieren is gefabriceerd is pure troep; daar gaat uw dier toch echt 4 tot 5 jaar eerder dood van. Neen, kokkerel liever zelf iets. Ik deed de deur weer open en haalde het water weg. De vis viel ook al niet in de smaak maar piraat hield wederom niet op met miauwen. Ik werd nu toch wel 'n beetje moe van 't beest en bedacht me dat hij misschien door een goedwillende buur op de verkeerde verdieping was beland. Alle galerijen hier zijn namenlijk afgesloten met een eigen deur. Ik nam aan dat de kat mij wel zou leiden naar de juiste verdieping dus trok ik mijn jas aan. Piraat liep achter me aan en wilde duidelijk weg hier. In het trappenhis volgde een spel van angstig wegvluchten en meewarig miauwen. Piraat wilde niet naar boven en niet naar beneden. Op een gegeven moment riep ik wanhopig 'Maar wat wil je nou?? Spreek toch Nederlands!' Ook dat hielp niet maar hij at nu wel de vis op. Ik bekeek het lang niet gewassen rode bandje om zijn nek. Er zat een belletje aan maar geen naam.
Piraat wilde weer naar buiten dus deed ik de deur open en ging weer naar mijn huis. Terwijl ik een stokbrood met kruidenboter klaarmaakte en het koffiezetapparaat gezellig wat pruttelde vatte ik het plan op Piraat in huis te nemen en overal posters op te hangen met een digitale foto en het onderschrift 'Is deze kat van u? Ophalen bij nr. 75' daarna moest ik hem aan de dierenambulance overdragen. Ik zou dolgraag zelf een kat willen maar ben allergisch en weet ook niet of ik 't aankan een eenogig mank dier onder mijn ogen te zien wegkwijnen. Nadat ik klaar was met eten keerde ik weer terug naar de buitendeur. Piraat zat gewoon nog op dezelfde plek alsof hij op me zat te wachten. Het was niet eenvoudig hem weer naar binnen te krijgen. Hij ging met me mee naar de derde verdieping maar was met geen mogelijkheid op de galerij te krijgen dus liet ik hem maar in het trappenhuis achter. Ik keerde huiswaarts. Na een tijdje moest ik een brief posten (en de deurmat met kattenkots weggooien) en ging op zoek naar Piraat. In de flat was hij niet meer. Doch na een tijdje vond ik hem buiten, slapend op een hoop takken. Het leek wel of het zijn vaste plekje was. Later heb ik nog geprobeerd hem naar de flat te krijgen maar hij is te snel voor me en vlucht steeds weg.
Wat moet ik nou doen?
Help!

Hier een vrolijk plaatje na een zielig verhaal (wordt vervolgd):

The Blob

Verhip. Sinds 5 weken is er 5 kilogram meer Joli(e) bijgekomen in deze wereld. U denkt: van meer goeds moet alleen maar meer komen en dat begrijp ik best. Maar als je 1 meter 58 bent lijdt dat meer tot gepuf en gesteun dan tot een betere wereld. Om niet in een onherkenbare homp vet te veranderen moet ik wat vaker gaan fietsen. Niks geen bus meer pakken. En als 't kan ook geen metro. En geen trein. Geen vliegtuig. Niks.
Aanstaande zaterdag kan ik alvast oefenen, dan schijnt er zowaar een queerachtig (!) feest te zijn in de elitaire zaal De Unie. Queer? In Rotterdam? Geen homo of lesbo maar queerachtig? Ja. Er is dus tóch vooruitgang in deze wereld. Hier een citaat uit de omschrijving "...Please come dressed in an old tigerlillycoat or plain naked with nothing but a handbag and heels and a fake tan... all nice and good" dat klinkt niet erg progressief maar wel decadent. Dus ik ga. Maar mag dan geen vetmakend bier drinken.
Of zou ik dat er al in 1 nacht af kunnen fietsen?

...

Een stokje achter de deur

Gut, da's nou aardig. Ik heb nooit eerder een virtueel stokje gekregen. Dat ging altijd aan mij voorbij, was iets voor de 'echte webloggers' die meer dan 50 bezoekers per dag hebben. Wel kreeg ik een echt weblog knutselstokje maar dat was te moeilijk voor sommige anderen om vol te houden. Aangezien dit stokje over muziek gaat, neem ik het heel graag aan. Muziek is belangrijk. Mensen die niet van muziek houden komen niet door de voorselectie voor mijn vriendenkring. Sterker nog: die zal ik nooit een zelfgemaakte pizza voorschotelen.
Hier komt'ie (nu: geupdate met tijdelijke MP3 erbij!):
Vraag 1
Wat is de totale grootte aan muziekbestanden op je computer?
Erg veel. Te veel: 18,79 gigabytes. En daarbij nog ongeveer een half gigabyte aan door mijzelf geproduceerde geluidsstukken. Die stukken staan op zichzelf of gebruik ik later weer in animaties. Mijn werk lijkt op een kruising tussen Aphex Twin, Kraftwerk en Solex.
Vraag 2
Wat is je laatst gekochte cd?
Oei... Ik heb vooral veel gedownload via LimeWire en/of geleend van de Rotterdamse platenbieb, die de grootste LP/CD collectie van Europa (!) heeft.
Als laatste heb ik Medulla van Björk gekocht (in San Francisco want daar is het goedkoper).
Vraag 3
Wat is letterlijk het laatst geluisterde nummer voor je dit bericht las?
'Born, Never Asked' van Laurie Anderson na een tip van Olav
Vraag 4
Geef vier nummers door, die je heel vaak luistert of die veel voor je betekenen.
In iTunes op mijn Apple laptop staan deze 4 als meestgespeeld bij mij bovenaan:
'Beautiful Ones' - Suede
'Boy' - The Book Of Love
'Our Lips Are Sealed' - The Fun Boy Three
en
'Seventeen' - Ladytron op een gedeelde 4e plaats samen met 'Dirty Robot' van Arling & Cameron.
De aanschaf van mijn laptop heeft mij gelijdelijk aan anders doen omgaan met mijn muziek. Ik heb heel lang geen CD's willen kopen, bleef uit protest bij vinyl LP's (!) hangen totdat dat niet meer kon. Nu 'rip' ik mijn favoriete nummers selectief van CD's af en zet die op mijn harde schijf. Maar ik begin problemen te krijgen met de backup.
Dat het houterige jaren '80 'Boy' zo hoog in mijn lijstje staat, lijkt me begrijpelijk als je deze tekst ziet:
I want to be where the boys are
but I'm not allowed
I wait outside of the boy's bar
I wait for them to all come out
I'm not a
boy
It's not my fault
that I'm not a boy
it's not my fault
I don't have those toys
I'm not a
boy
And now it's alright
without those boys
I stay at home at night
and I play with my toys
I'm not a boy
...
Ik heb voor jullie tijdelijk een MP3tje online gezet - doe er je voordeel mee!
Vraag 5
Aan welke vier (of vijf) personen geef jij het stokje door en waarom?
Ik denk niet dat meer dan 3 verschillende webloggers dit lezen... Hoewel hier gemiddeld 25 bezoekers per dag op af schijnen te komen.
Nou dan hoop ik maar dat de volgende kandidaten dit zien:
ik geef het muzikale stokje door aan
- Hannah - natuurlijk...! Ik ben niet betoeterd.
- Jeroen - ja, zeg jij nou ook eens wat.
- Olaf - omdat die een 'journal' heeft en dat is eigenlijk nog veel chiquer dan een weblog...!
- Vreer a.k.a. Judith - die dan weer wat moet bloggen omdat dat te weinig gebeurt.
Het 5e stokje zou ik willen doorgegeven aan een 'wild card' blogger die zich hieronder bij mij kan melden waarna ik deze zal linken.

Nou Henriette, was dat voldoende?

...

LinkDumps voor de elite

Via het forum van een stoute website krijg ik de meest interessante linkjes binnen. Zoals bijvoorbeeld Toogle. Een soort grafische Google. Vul een woord in en het wordt gegenereerd vanuit z'n eigen letters. Zeer nutteloos dus kunstig. Je moet wel het geluk hebben dat er toevallig een representatief plaatje bovenaan staat in de Google image index, want die vormt de basis.
Zo vond ik op 'Ghianni' een brakke letterpap, maar op 'Joli(e)' volgde een feest van herkenning. Toogle levert ook altijd een link naar 't oorspronkelijke plaatje; dat helpt.
Nog een aardig linkje laat zien dat er hobbyisten bestaan die de geruchten machine voor 't aanstaande MacWorld evenement proberen te voeden. Elke groep blijkt wel een trekkie-achtige kliek te hebben. Zo voorspel ik dat Noodles binnen 1 jaar vele wannabe-noodles aantrekt die zich verkleed als Joli(e) naar de binnenstad van Amsterdam reppen.
Incrowd is een goed verschijnsel. Het stimuleert de ambitie van de massa en stoot haar op in de vaart der volkeren.

...

Geschiedenis

Deze is wel bekend:



maar deze minder:



Dat is toch grappig. Ik ben de laatste dagen bezig met een duik in de geschiedenis van het feminsime en dan vooral de tweede golf. Ik ben namenlijk gevraagd voor een discussie over feministische kunst in het ACU op een dinsdag (vreemde dag). Ik ga er eens wat filmpjes laten zien en ach, mijn wildpaden project hoort ook wel bij de meer activistische dingen die ik gemaakt heb, maar toch voel ik me een beetje een vreemde eend in de bijt. Een oplichter.
Dat heb ik altijd een beetje als ik verkeer in de omgeving van groepen met een uitgesproken mening. Hoewel het me heerlijk lijkt elke nuance de kop in te drukken en consequenties door te trekken. Ik ben daar te laf voor. Toen ik voor deze avond werd gevraagd heb ik nog tot 3 maal aan toe gezegd: "ja maar... ik ben misschien geen feminsist... en identificeer me niet als vrouw... en ik weet niet genoeg van anarchisme om mij anarchist te kunnen noemen..." Al deze bezwaren mochten niet baten; ze wilden mij er erg graag bijhebben en ja, wat doe je dan nog? Warm geworden van deze graagte zei ik natuurlijk ja, maar moest toch wel even slikken toen ik de te discussieren vragen voorbij zag komen:
Feministisch Kafee 15 februari 2005: Feminisme in de kunst
Feministische kunstenaars komen vanavond hun kunst laten zien en vertellen over het feministische of politieke aspekt er van. Wat drijft hen om politieke kunst te maken? Wat is feministische kunst? Wat willen ze precies uitdragen? En lukt dat eigenlijk ook? Is kunst een goeie vorm van aktivisme? Een dichteres/schrijfster, een multi-media kunstenaar, en een beeldend kunstenares zullen hun antwoorden geven op deze vragen en in discussie gaan met het publiek.
Aanvang: 20u. Toegang gratis.

Ik ga eens hard nadenken, tot het kraakt.

...